مبحث جمعیت، جزو اساسی ترین مباحث مدیریت هر کشور و نظام برنامه ریزی قلمداد می شود. به همین خاطر، حفظ تعادل و پویایی ساختار آن همواره مورد توجه حکومت ها و دولت ها در اعصار گوناگون بوده و هست. دولت ها با توجه به روند توسعه ای خود، سیاست های جمعیتی مختلفی در برابر رشد و یا کاهش جمعیت در پیش می گیرند. از جمله این سیاست ها می توان به سیاست جمعیت مستقیم همچون تشویق ولادت، سیاست غیرمستقیم همچون مهاجرپذیری، سیاست ضمنی مانند تنظیم خانواده، سیاست مداخله ای همچون تغییر سن ازدواج یا سیاست تک فرزندی و سیاست داخلی و جهانی اشاره کرد. در کشور ما نیز، این موضوع اساسی در ادوار مختلف مورد بحث و اقداماتی در حد سیاستگذاری قرار گرفته چه قبل از انقلاب در دهه 40 و چه بعد از آن در دهه 60 این اقدامات تاریخی نشان دهنده اهمیت موضوع در جمهوری اسلامی ایران است که پس از انقلاب اسلامی، دو بار سیاست های جمعیتی در دست بازنگری و تجدید نظر قرار گرفته است.