برنامه ریزی در کشور از سابقه دیرینه ای برخوردار بوده و در مسیر تکاملی خود فراز و فرودهای زیادی داشته است. در سال های قبل از انقلاب اسلامی و بعد از آن هم، بررسی ها نشان از همین فراز و فرودها در سطوح خرد و کلان برنامه می باشد. اما به نظر می رسد در این میان، برنامه ریزی در کشور سیر تکاملی خود را طی نموده به طوری که برنامه چهارم توسعه کشور، از تمام جهات، تحولی بزرگ در این حوزه بشمار می آید. ریشه این تحول بزرگ، در تغییر نگرش در نظام برنامه ریزی کشور است. به طوری که برای اولین بار در کشور حوزه اندیشه و تفکر در برنامه ریزی بر مبنای آینده مطلوب یا نگاه به چشم انداز تعیین شده است.

این رویکرد ضمن اینکه توجه به تغییرات پیرامونی در عرصه های مختلف اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در ابعاد ملی، منطقه ای و جهانی را ضروری نموده، دورنمایی از توسعه کشور را پیش روی برنامه ریزان قرار داده است و سمت و سو و جهت گیری های برنامه میان مدت و کوتاه مدت را تبیین می نماید. 

بدین ترتیب برنامه های میان مدت با نگاه راهبردی، ماموریت دارند مسیر تحقق چشم انداز را هموار نمایند. در این میان برنامه چهارم توسعه طی سال های 1384 تا 1388 به عنوان اولین اقدام برای دسیابی به چشم انداز در نظام برنامه ریزی طی دو دهه آینده ماموریت یافته است تا با فراهم نمودن رشد پایدار اقتصادی دانایی محور، زمینه های تحقق اهداف چشم انداز را به وجود آورد.