تغییرات جمعیتی گسترده و سریع، ایران را در گروه کشورهایی قرار داده است که تا میانه قرن بیست و یکم میلادی ساختار سنی سالخورده خواهند داشت. افزایش جمعیت سالمندان از رشد جمعیت دیگر گروههای سنی متفاوت بوده و شواهد اخیر مبتنی بر سرشماری 1395 نشان می دهد که آهنگ رشد بیشتری در پیش گرفته است. با وجودیکه انتظار میرود توسعه اثرات مطلوب و مثبتی بر زندگی سالمندان داشته باشد، اما خصوصاً در جوامع در حالگذاری مثل ایران لازم است آمادگی مواجهه با سالخوردگی جمعیت افزایش یابد. افزایش سالهای دوره سالمندی نتیجه اجتنابناپذیر افزایش امید زندگی است. با توجه به رابطه مثبت و مستقیم بین تعداد و پیچیدگی مشکلات سالمندان و سن، افزایش طول دوره سالمندی در کنار سالخوردگی جمعیت، جامعه را با مسایلی همچون ناتوانی و سلامت جسمانی ضعیفتر، فراوانتر شدن بیماریهای مزمن سالمندی و بنابراین نیاز بیشتر به مراقبتهای بهداشتی و درمانی مواجه خواهد کرد و این شرایط بار اجتماعی- اقتصادی سالخوردگی را افزایش خواهد داد.