در دو دهه اخیر، توجه به نقش عوامل اجتماعی و فرهنگی در آمایش سرزمین و توسعه منطقه ای از جایگاهی ویژه برخوردار شده است؛ به طوریکه امروزه یکی از محوری ترین پیشران های توسعه، عوامل انسانی شمرده می شود. به گواهی مطالعات معتبر، پیشران انسانی در تسهیل دستیابی به اهداف توسعه و بهبود کیفیت زندگی شهروندان تاثیری اساسی دارند. پیشران انسانی توسعه، سرمایه ای است که ثروت ملی سرزمین به شمار می آید و حضور موثر آن سرعت توسعه را افزایش داده و زمان تحقق آن را بسیار کاهش می دهد. بدین ترتیب جذب پایدار عوامل انسانی برتر یکی از پیشران های شکل دهی به آینده منابع انسانی محسوب می شود.