جمعيتشناسي يا دموگرافي شاخهاي از علم آمار است كه همواره به عنوان يكي از مولفه هاي مهم در برنامهريزي اقتصادي و اجتماعي ميباشد. استفاده از اين علم در برنامهريزي هاي اقتصادي و اجتماعي و افزايش روزافزون قلمروهاي كاربردي آن، تحليل و شناخت ويژگيهاي آن را الزامي ساخته و هر چه دامنه كاربردي آن گستردهتر شده، شناخت ويژگيهاي جمعيت هم اهميت بيشتري يافته است و به موازات آن روشهاي تحليلي دقيقتر و جامعتري مطرح شده و با گذشت زمان بر غناي آن افزوده شده است. دسترسي به اندازه جمعيت در استان از ديرباز با مشكلات عديدهاي مواجه بوده است. اندازهگيري كامل جمعيت معمولاً از طريق سرشماري عمومي نفوس و مسكن انجام ميپذيرد.
سرشماريها به علت هزينه بالا و حجم كار انبوه هر ده سال يكبار انجام ميگيرد، كه نشاندهنده وضعيت جمعيت در زمان سرشماري است. براي دستيابي به اندازه جمعيت در مقاطع مختلف زماني، همچنين برآورد و پيشبيني يك مجموعه از خصوصيات جامعه، لازم است از روشهاي علمي مرسوم استفاده گردد كه جمعيت شناسي يكي از اصليترين آنها است.
با عنايت به جواني جمعيت و تحول در هرم سني آن و افزايش سطح مشاركت اجتماعي كه ناشي از رشد و تحرك اجتماعي، توسعه سطوح آموزشي، رشد شهرنشيني و گسترش ارتباطات ميباشد، اهتمام به اموري نظير اشتغال با توجه به عرضه نيرويكار در حال حاضر و سالهاي آينده و همچنين شناخت ساختار جمعيتي براي ايجاد زمينه براي فرصتهاي مناسب، ضروري ميباشد.