قرن بیست و یکم، سده بهره‌گیری از فرصت‌های تجاری ارزشمند در بخش خدماتی به ویژه گردشگری است. فعالیت گردشگری امروزه به عنوان یکی از مهم­­ترین و پویاترین فعالیت‎ها در جهان مطرح است. در تمامی عرصه‌ها، چه در سطح جهانی، ملی و منطقه‌ای مورد توجه برنامه‌ریزان دولتی و شرکت‎های خصوصی قرار گرفته است. بسیاری از کشورها به این حقیقت پی برده‌اند که برای بهبود وضعیت زندگی اقتصادی خود باید ابتکار عمل به خرج دهند و در صدد یافتن راه‎های تازه‎ای برآیند. به عبارتی توسعه صنعت گردشگری، به ویژه برای کشورهای در حال توسعه که با معضلاتی همچون میزان بیکاری بالا، محدودیت منابع ارزی و اقتصاد تک محصولی مواجه هستند، از اهمیت فراوانی برخوردار است. آگاهی جوامع از اینکه گردشگری منبع درآمد ارزی بسیار مناسب و قابل ملاحظه‎ای در اختیار یک کشور قرار می‎دهد، باعث شده است که گردشگری مفهومی بسیار گسترده در ابعاد مختلف اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و ... پیدا کند و به عنوان یک صنعت تلقی شود.

با توجه به گستره فعالیت‎های صنعت گردشگری در سایر حوزه­های فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و حتی سیاسی، این صنعت می‎تواند به عنوان یکی از مؤثرترین بخش‎ها در رشد و توسعه اقتصادی ایفای نقش کند؛ چرا که صنعت گردشگری، فرصت تولید، ایجاد اشتغال، فقرزدایی و درآمدزایی را برای کشورها به همراه دارد. در واقع، از آنجا که گردشگری به سه شیوه مستقیم، غیرمستقیم و القایی در شاخص­های کلان اقتصادی تأثیر می­گذارد، اگر از ظرفیت‎ها و فرصت‎های بی­شماری که در این صنعت وجود دارد به خوبی استفاده شود، حجم بالایی از درآمدهای کشور را می‎توان از این صنعت تأمین کرد. حال اگر بخواهیم این سهم را گسترش دهیم باید زمینه­های ورود گردشگران خارجی و همچنین سرمایه‎گذاری­های خارجی در این بخش فراهم شود.

مهم‎ترین موانع و مشکلات صنعت گردشگری مربوط به مشکلات ساختاری در این بخش است. در حوزه ساختاری اقامت، پذیرایی، حمل و نقل، خرید و تورگردانی برای گردشگران اهمیت ویژه­ای دارد که با وجود اهمیت بی‎بدیل صنعت گردشگری در توسعه و شکوفایی اقتصادی، سیاست‎گذاری‎های مناسبی در خصوص ارتقاء آن در کشور ما صورت نپذیرفته و عمده تلاش‎های مربوط به توسعه صنعت گردشگری در دهه اخیر، معطوف به رهیافت‎های تشویقی و تبلیغاتی و واحدهای اقامتی، تبلیغات جهانگردی آموزش نیروی انسانی، سیاست‎های تشویقی ساخت تأسیسات ایران گردی و جهانگردی بوده که بیشتر جذب تقاضا را مد نظر قرار داده است.

استان یزد نیز از این قاعده مستثنی نیست و ثبت شهر یزد در میراث جهانی ملموس به عنوان اولین تجربه ایران در این زمینه می­باشد. آثار ثبت جهانی باعث جذب گردشگر می­شود لذا بعد از ثبت جهانی باید گردشگران ورودی، انگیزه­ها و خواسته­های آن­ها را شناسایی و برای رفع کمبودهای زیرساختی مورد نیاز گردشگران برنامه‌ریزی جامعی صورت پذیرد و بر اساس آن توسعه گردشگری در یزد هدایت شود.