برنامه ریزی در کشور از سابقه دیرینـه ای برخـوردار بـوده و در مسـیر تکـاملی خـود فـراز و فرودهـای زیادی داشته است. در سالهای قبل از انقلاب اسلامی و بعد از آن هم، بررسی ها نشـان از همـین فـراز و فرودها در سطوح خرد و کلان برنامه می باشد.  اما به نظر می رسد در این میان، برنامه ریزی در کشور سیر تکـاملی خـود را طـی نمـوده بـه طـوری کـه برنامه های چهارم و پنجم توسعه کشور، از تمام جهات، تحولی بزرگ در این حوزه به شمار مـی آیـد. ریشه این تحول بزرگ، در تغییر نگرش در نظام برنامه ریزی در حوزه اندیشه و تفکر، بـر مبنـای آینـده مطلوب یا نگاه به چشم انداز است.

این رویکرد ضمن اینکه توجه به تغییرات پیرامونی در عرصه های مختلف اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و... در ابعاد ملی، منطقه ای و جهانی را ضروری نموده، دور نمایی از توسعه کشور را پیش روی برنامه ریزان قرار داده، سمت و سو و جهت گیریهای برنامه های میان مدت و کوتاه مدت را تبیین می نماید. 

تهیه برنامه عملیاتی – اجرایی توسعه استان، برآیند منطقـی تـداوم فرآینـد ایجـاد عـدم تمرکـز در نظـام تصمیمگیری و اجرایی دولت میباشد و در چارچوب نظام درآمد – هزینه اسـتانی صـورت مـیپـذیرد. این برنامه دارای افق زمانی میانمدت بوده و دوره زمانی برنامه پنجم توسعه کشـور را در بـر مـیگیـرد. طبیعی است که برنامه عملیاتی میانمدت توسعه استان مبتنی بر قابلیتها و امکانات و با توجه به تنگناهـا و محدودیتهای توسعه و برای مواجهه با مسایل و مشکلات موجود در استان تدوین می گردد.

بدین ترتیب، سند چشمانداز، سیاستهای کلی برنامه پنجم توسـعه ابلاغـی مقـام معظـم رهبـری، قـانون برنامه پنجم توسعه کشور و سند ملی توسعه استان به عنوان اسناد بالادستی ارائه کننده جهت گیـریهـای راهبردی توسعه استان در برنامه پنجم مورد استناد قرار می گیرد. لـذا هـدفهـا و راهبردهـای بلندمـدت توسعه استان مندرج در این اسناد بستر تصمیمگیریهای توسـعهزا را در اسـتان همـوار نمـوده و هـدایت کننده جهتگیریهای برنامه عملیاتی اجرایی توسعه استان می باشد.