آیمپس عنوان اختصاری برای مدلی بومی است که به تازگی برای سنجش بلوغ نظام مدیریت بهره وری در بنگاه های ایرانی توسط عدهای از متخصصان بهره وری در استان یزد طراحی شده است. مطالعه حاضر بر آن است که وضعیت بلوغ نظام مدیریت بهره وری در ده سازمان منتخب را بر مبنای این مدل بومی مورد تحلیل و مقایسه قرار دهد. بدین منظور، ضمن پیروی از روش شناسی تحقیقات کاربردی، توصیفی و تحلیلی، داده های حاصل از ارزیابی میدانی سطح بلوغ این بنگاهها مورد تحلیل قرار گرفته اند. یافته های این بخش از پژوهش نشان داد که هیچکدام از بنگاههای مورد بررسی نتوانسته اند در سلسله مراتب بلوغ این مدل، بالاتر از سطح پایه (سطح سوم از هفت سطح) قرار بگیرند؛ ضمن آنکه پودمان های «زیرساخت» و «پایدارسازی» به ترتیب دارای بالاترین و پایینترین سطح بلوغ هستند؛ اصلی ترین نقطه ضعف این سازمانها نیز کم توجهی به دو عامل «مدیریت دانش» و «بازنگری» است. بر اساس یافته های بخش کیفی مطالعه نیز روشن شد که مدل ایرانی سنجش بلوغ نظام مدیریت بهرهوری (مدل آیمپس) از نگاه ذینفعانش دارای سه مزیت ویژه است که عبارتند از عملیاتی بودن در فضای سازمان، تناسب با اقتضائات سازمانهای ایرانی و جامعیت مفهومی.

بر اساس خروجی های مطالعه می توان چنین نتیجه گیری نمود که سازمانهای ایرانی می توانند از مدل آیمپس برای استانداردسازی تلاشهای در حال انجام در عرصه ارتقای پایدار بهره وری استفاده کنند؛ همچنین سازمان های ارزیابی شده باید از ظرفیت زیرساختی «فناوری اطلاعات» که از بلوغ نسبتاً مناسب برخوردار است، برای غلبه بر چالش های اصلی نظام مدیریت بهره وری مانند استقرار سازوکار مدیریت دانش، فرهنگسازی و طراحی سازوکار بازخوردگیری بهره برداری کنند.