اگرچه شکار بی رویه عامل سقوط ناگهانی جمعیت های وحوش کشور قلمداد می شود، اما آنچه که مزید بر علت شد و حتی فرصت احیاء جمعیت های باقیمانده را نیز گرفت، تغییرات اساسی در زیستگاه های طبیعی بود. تجزیه، تبدیل و تخریب زیستگاه ها به نحوی موثرتر از عامل یعنی شکار بی رویه، آینده حیات وحش کشور را با مخاطره روبرو ساخت. سمت و سوی توسعه ناپایدار و غفلت برخی انسان ها می رود که آینده غم انگیزی را برای بسیاری از گونه های حیات وحش رقم بزند. در چنین شرایطی انتخاب و حفاظت نمونه هایی از اکوسیستم های طبیعی کشور توسط سازمان حفاظت محیط زیست تنها روزنه امید برای طبیعت دوستان تلقی می گردد. در این خصوص هم تجارب چندین ساله سازمان حفاظت محیط زیست نشان داده است که از بین مناطق تحت مدیریت، پارک های ملی به دلیل اهرم های قانونی محکم تری که برای حفاظت داشته اند، در دستیابی به اهداف خود موفق تر بوده اند.