این پژوهش با هدف بررسی دلایل عدم رغبت افراد با آسیب بینایی به مطالعه و یافتن راهبردهایی به‌منظور افزایش گرایش آن‌ها به مطالعه انجام‌شده است. جامعه آماری تمامی افراد با آسیب بینایی باسواد شهر یزد در سال 1394 بود که به روش نمونه‌گیری تصادفی 291 نفر (114 نفر زن و 177 نفر مرد) انتخاب شدند. در این پژوهش از پرسشنامه جمعیت شناختی و پرسشنامه وضعیت کتاب‌خوانی (ویتنی، 1994) استفاده‌شده است. برای تحلیل داده‌ها از روش‌های آماری تحلیل واریانس و مجذور کای استفاده‌شده است.

نتایج این پژوهش نشان داد که افراد با آسیب بینایی به‌طور معناداری (43/116= ²χ) برخی از فعالیت‌ها ازجمله تماشای تلویزیون را در اولویت قرار می‌دهند و از طرفی تحلیل انجام‌شده نشان می‌دهد که بین گرایش به فعالیت‌های اوقات فراغت و تشویق اطرافیان همبستگی وجود دارد (86/41= ²χ). اثر شرایط (داشتن مدرک تحصیلی پایین‌تر از دیپلم، دیپلم و فوق‌دیپلم، لیسانس و فوق‌لیسانس و بالاتر) در مطالعه لذت‌بخش معنادار 001/0=P و 14/8= _(99،3)F بود.

به‌طورکلی می‌توان گفت که اصلی‌ترین عامل بی‌رغبتی نسبت به مطالعه لذت نبردن از مطالعه است. در کنار این عدم آگاهی از امکانات کتابخانه‌ای موجود نیز عامل دیگری برای عدم رغبت نابینایان به مطالعه بود. برای شناسایی عوامل زمینه‌ساز در نبود لذت بخشی در مطالعه پژوهش‌های بیشتر پیشنهاد می‌شود.